Një studim i ri dhe i madh nga Franca nënvizon lidhjen midis humbjes së dëgjimit dhe demencës.

“Duke pasur parasysh barrën e madhe të rënies njohëse dhe mungesën e trajtimit kurativ, identifikimi i faktorëve të rrezikut të modifikueshëm është i rëndësishëm,” shkroi një ekip i udhëhequr nga Dr. Baptiste Grenier, i Université Paris Cité, më 1 tetor në revistën JAMA Network Open.

Ata thanë se aftësitë e të menduarit mund të bien jo vetëm sepse njerëzit me humbje të dëgjimit bëhen të izoluar socialisht, por edhe sepse ata kalojnë për periudha të gjata pa të dhëna dëgjimore.

Përveç kësaj, humbja e dëgjimit është e lidhur me humbjen e vëllimit në zonat kritike të trurit.

Megjithatë, studiuesit thanë se aparatet e dëgjimit për pacientët me humbje të dëgjimit të paaftë duhet të përshkruhen bazuar në përfitimet e mundshme për cilësinë e jetës dhe jo për të lehtësuar rënien njohëse. Për këtë, shkruan ata, nevojiten më shumë kërkime.

Për studimin, ekipi i Grenier analizoi të dhënat nga më shumë se 62,000 njerëz në Francë (mosha mesatare: 57) të rekrutuar midis janarit 2012 dhe dhjetorit 2020. Pjesëmarrësit e moshës 45 vjeç e lart iu nënshtruan testimit kognitiv që në fillim.

Në total, 49% kishin dëgjim normal; 38% kishin humbje të lehtë të dëgjimit; dhe 10% kishin humbje të dëgjimit paaftësues por nuk përdornin aparat dëgjimi; 3% mbanin aparat dëgjimi.

Pjesëmarrësit iu nënshtruan testeve të dëgjimit dhe njohjes.

Në total, 27% e pjesëmarrësve me humbje të lehtë të dëgjimit dhe 37% me humbje të dëgjimit paaftësues kishin rezultate njohëse që tregojnë dëmtim. Kjo krahasuar me 16% të pjesëmarrësve dëgjimi i të cilëve ishte normal.

Studiuesit nuk gjetën ndonjë ndryshim domethënës në rrezikun e dëmtimit njohës midis individëve me humbje të dëgjimit paaftësues që mbanin një aparat dëgjimi dhe atyre që nuk mbanin.